Lubimy nie tylko sprawiać Czytelnikom i Czytelniczkom wiele radości nowymi pozycjami o wartościowej treści i pięknych ilustracjach, czyli tworzeniem literatury jeszcze piękniejszej. Lubimy także rozmawiać – zwłaszcza o książkach i pisaniu (co chyba nikogo nie zdziwi!). Dlatego zapraszamy do lektury wywiadu z Katarzyną Wierzbicką, blogerką z @MadkaRoku oraz autorką naszej najnowszej książki dla dzieci pt. „Nikt nie widzi słoni”. Rozmawiamy o tym, jak książka Kasi została przyjęta przez Was, co jest trudnego, a co przyjemnego w pisaniu oraz nieoczywistych bohaterach nowej książki czyli Słoniach. Miłej lektury!

Anna: Minęły już prawie 2 miesiące od premiery „Nikt nie widzi słoni”. Jak się czujesz?

Kasia: Wspaniale! Jestem uszczęśliwiona pozytywnym odbiorem naszej bajki. A najbardziej cieszy mnie, że książka bardzo spodobała się moim dzieciom. Często wybierają właśnie ją do czytania wieczorem przed snem. Zachwycamy się wtedy całą rodziną cudnymi ilustracjami autorstwa Agi Gaj.

A: Nie tylko Wy, sama jestem nimi oczarowana. Skąd wziął się pomysł na „Nikt nie widzi słoni”? Codzienne obserwacje rzeczywistości, praca w przedszkolu, braki na rynku wydawniczym? 

K: Prowadziłam kiedyś bazarki charytatywne, które miały na celu zbieranie środków finansowych na leczenie i operację dzieci z przewlekłymi chorobami lub niepełnosprawnościami. Poznałam wówczas wielu rodziców dzieci ze specjalnymi potrzebami. Rozmawialiśmy o wyzwaniach, z jakimi muszą się codziennie mierzyć. Pamiętam, jak bolesne były dla mnie słowa o tym, że ich dzieci często spotykają się z odrzuceniem przez rówieśników z powodu nietypowego wyglądu, mniejszych możliwości ruchowych, różnic w zachowaniu. Pomyślałam wtedy, że bardzo chciałabym napisać bajkę, która w przystępny sposób pokazywałaby, jak czują się takie odepchnięte lub ignorowane dzieci czy dorośli. Nie tylko ze względu na chorobę – w takiej sytuacji tak naprawdę może się znaleźć każdy z nas. 

Pracuję jako pedagog i niestety zdarza się, że grupa odrzuca kogoś o odmiennym wyglądzie, pochodzeniu, poglądach, zainteresowaniach czy stanie zdrowia. Bardzo zależy mi na pokazywaniu dzieciom, że, mimo dzielących różnic, można się dobrze ze sobą bawić i przyjaźnić.

A: To bardzo ważna myśl – warta przekazania najmłodszym. Co ci najbardziej sprawia radość w trakcie czytania recenzji najnowszej książki dla dzieci? 

K: Bardzo cieszy mnie, kiedy widzę w recenzjach, że moja książka wzruszyła czytelników i stała się przyczyną do rozmowy z dziećmi na temat tolerancji i empatii.

A: Co sprawiło, że zdecydowałaś się na współpracę z naszym wydawnictwem?

K: Spodobała mi się pierwsza wydana przez Wydawnictwo Pactwa książka  – „Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” Ani Świątek. Co więcej, byłam wtedy na etapie poszukiwania wydawcy. Weszłam więc na Waszą stronę i oczarowała mnie zarysowana tam polityka wydawnicza. Ujęło mnie, że przykładacie dużą wagę do procesu redakcji i starannego wydania, a także że książki wydawane przez Was są tworzone z szacunkiem ze środowiska naturalnego – na ekologicznym papierze z certyfikatem FSC®.

A: Bardzo się cieszymy, dziękujemy! Wróćmy jednak do pierwszej Twojej pozycji. Skąd wziął się pomysł na pierwszą książkę, dzięki której wygrałaś konkurs organizowany przez Biedronkę?

K: W bajce „O królewiczu, który się odważył!” chciałam przekazać, że każdy się czegoś boi i że wcale nie musimy ciągle walczyć – o sukces, o uznanie, o podziw innych. Ważne jest, aby lubić samego siebie, znaleźć własną drogę i mieć kilka bliskich osób, które  będą nas kochały takimi, jacy jesteśmy.

Kiedy pisałam tę bajkę, znajdowałam się trochę na rozdrożu. Był to czas, gdy dużo zastanawiałam się nad takimi pojęciami jak “sukces” czy “spełnienie”. W pewnym momencie doszłam do wniosku, że ciągłe udowadnianie sobie i innym własnej wartości oraz porównywanie się z innymi to duży problem dzisiejszych czasów. Może prawdziwa odwaga polega na tym, aby być autentycznym, robić to, co się lubi i nie zmieniać się na siłę, aby tylko otrzymać uznanie innych.

A: Myślę, że to również jest myśl warta zapamiętania. Czy któryś ze stworzonych przez Ciebie bohaterów jest Twoim ulubionym?

K: Każdego ze swoich bohaterów lubię za coś innego. Sympatię i współczucie wzbudza rodzina słoni, Wiercipiętka z „Elfa do zadań specjalnych” cenię za dystans do świata, dobre serce i chęć pomocy innym. Z kolei złotowłosy Królewicz, który się odważył, przypomina mi trochę moje dzieci. Bardziej skomplikowane uczucia wywołują we mnie moi bohaterowie z książek dla dorosłych. Czasem mnie złoszczą swoimi wyborami i decyzjami 😉

A: Zatrzymajmy się na chwilę przy dorosłych bohaterach. Masz obecnie za sobą już nie tylko pozycje dla dzieci, ale również książkę dla dorosłych. Pisanie dla kogo sprawia Ci więcej radości? Czy pisanie dla dorosłych jest Twoim zdaniem trudniejsze niż dla dzieci? 

K: Wydaje mi się, że trudniej jest trafić do małego czytelnika. Tekst dla dzieci musi być ściśle dopasowany do możliwości odbioru. Na początku trzeba określić, dla jakiej grupy wiekowej się pisze, i zgodnie z tymi założeniami dobrać stopień skomplikowania fabuły oraz języka. Kiedy tworzy się książkę dla przedszkolaków, nie można sobie pozwolić na sarkazm, niedopowiedzenia, aluzje, bo książka będzie dla nich niezrozumiała. Dzieci często czerpią wzorce zachowań ze swoich lektur, dlatego na autorze spoczywa duża odpowiedzialność – aby w tekście umieścić odpowiednie przesłanie. W pisaniu dla dorosłych odbiorców szalenie pociągające wydało mi się poczucie, że będę mogła pozwolić sobie na więcej – ironię, czarny humor, niejednoznaczność.

A: W jakich warunkach pisze Ci się najlepiej?

K: Kiedy dzieci są zdrowe, chodzą do placówek, a ja mam jedną lub dwie godziny ciszy i spokoju przed komputerem. Jeszcze jak postawić mi obok kawę (może być zimna, byleby z mlekiem), to już w ogóle mam idealne warunki do pisania! 

A: W jaki sposób piszesz? Pojawia Ci się pomysł w głowie, mityczna wena, siadasz i piszesz czy może jesteś typem, który ciągle planuje?

K: Staram się pisać codziennie, choćby kilka zdań. Najgorzej jest zrobić sobie długą przerwę – wtedy trudno jest powrócić do pomysłów i tworzonego świata. Zazwyczaj najpierw przychodzą do mnie bohaterowie i zaczynają opowiadać swoją historię. Staram się wtedy zapisać jak najwięcej pomysłów, z których potem tworzę spójny plan. To sprawdza się zwłaszcza przy dłuższych tekstach. Krótkie bajki zdarza mi się napisać od razu, w ciągu jednego-dwóch dni. Potem oczywiście przychodzi etap autorskiej redakcji. Pozwalam tekstom odleżeć kilka dni lub tygodni, a następnie czytam je, starając się zapomnieć, że to ja je pisałam. W taki sposób sprawdzam, czy coś mi w nich nie przeszkadza.

A: Co jest dla Ciebie najpiękniejsze, a co najtrudniejsze w pisaniu?

K: Najtrudniej jest ubrać w słowa wizje, które mam w głowie, ułożyć zdania, które by najpełniej oddały to, co chcę powiedzieć. Bardzo często zdarza się, że widzę jakąś scenę w głowie, ale męczę się godzinami, próbując ją trafnie opisać. Piękny jest natomiast moment, kiedy wracam do tekstu po jakimś czasie i mam poczucie, że mi się udało. Uwielbiam także kontakt z czytelnikami, czytanie recenzji i opinii, dyskusje na temat pobudek bohaterów, wymianę myśli. Cieszę się strasznie, gdy widzę, że stworzone przeze mnie historie żyją dalej i wywołują emocje. 

A: Czy Twoim zdaniem pisanie to coś, co w Tobie jest czy coś, czego możesz się nauczyć?

K: Myślę, że nie ma jednej dobrej odpowiedzi. Na pewno niezbędna jest wewnętrzna iskra, potrzeba opowiedzenia historii, pomysł. Aby swoją historię umieć przekazać, trzeba się z kolei ciągle uczyć i pracować nad rozwojem warsztatu pisarskiego.

A: Pracujesz obecnie nad kolejną książką? Zdradzisz jakieś szczegóły? Masz jakieś pisarskie marzenie, które bardzo byś chciała spełnić? Może z naszym Wydawnictwem ?

K: Niestety obecnie cierpię na lekki kryzys pisarski – mam za dużo pomysłów, a za mało czasu na pisanie. Rozpoczęłam kilka projektów, ale żaden nie jest skończony. Jeśli jednak w końcu mi się uda, a Wydawnictwo Pactwa będzie chętne, aby przyjrzeć się rezultatom, to z ogromną przyjemnością podeślę propozycję wydawniczą 😉

A: Dziękuję Ci bardzo, Kasiu, za rozmowę. Trzymam kciuki za znalezienie wolnego czasu na pisanie, bo efekty na pewno będą zachwycające. 

Słonie mignęły Ci już w świecie wirtualnym przed oczami, zaintrygował Cię wywiad z autorką, ale wciąż nie jesteś przekonany do zakupu? Mamy nadzieję, że z pomocą przyjdą przecudowne recenzje, które powodują u nas nieustanne wzruszenie! Możesz zajrzeć m.in. tutaj:

• https://bajkochlonka.pl/2021/12/11/nikt-nie-widzi-sloni-recenzja-patronatu/
• https://aktywneczytanie.pl/tag/nikt-nie-widzi-sloni-recenzja/ 
• https://wnaszejbajce.pl/nikt-nie-widzi-sloni-wydawnictwo-pactwa/
• https://www.instagram.com/p/CXZBV-JM3LT/?utm_source=ig_web_copy_link – Bliskie Czytanie
• Cresco Centrum Rozwoju Dziecka i Rodziny_facebook
• http://miastoliteratury.pl/program/ksiazki-patronackie-kmlu/katarzyna-wierzbicka-nikt-nie-widzi-sloni-wydawnictwo-pactwa/

A jeśli to będzie za mało, na naszym Facebooku i Instagramie znajdziesz więcej recenzji, zapraszamy do śledzenia! 

Po słonecznym lecie spędzonym w Dolinie przyszedł czas na kolorową jesień! Kilkuletnia bohaterka książki „Tututu odkrywa (nie)zwyczajność”, autorstwa Ani Świątek, powróciła w drugiej części swoich przygód, w trakcie których dużo bardziej przydatne okazały się żółte kalosze i czerwony beret. Akcja książki zaczyna się bowiem, gdy „wszystko dookoła wskazywało na to, że powoli zbliża się jesień, ale dzisiejszy poranek był słoneczny”. Powracamy do Doliny, gdzie poznajemy nowe pytania i rozmyślania Tututu, przeżywamy przygody razem z Bato, słuchamy mądrości Dziadka i wreszcie dowiadujemy się więcej na temat Babci. Doświadczamy nieznanego – i jakie to są to doświadczenia!
W drugiej części Tututu zastanawia się, czy można pęknąć od zjedzonej bezy, co to znaczy „być w wieku Dziadka” i co właściwie poszło nie tak z „tą całą ewolucją”. Podróżuje na grzbiecie żyrafy, skacze na jednej nodze po tymianek i liście porzeczki, lata w warunkach domowych jak najprawdziwszy ptak. Zadaje łatwiejsze i trudniejsze pytania, na wszystkie szukając prostych rozwiązań. Dowiaduje się, że w życiu trzeba być jednocześnie ostrożnym i uważnym, pamiętając jednocześnie drogę powrotną do domu z bezdroży własnej wyobraźni. Wreszcie uczy nas, że jesienna pogoda ma w sobie magię – nie ma bowiem nic lepszego niż moknąć w deszczowe dni, gdy później Babcia sprawuje nad Tobą opiekę.

„Tututu doświadcza (nie)znanego” Anny Świątek została uhonorowana Nagrodą Krakowa Miasta Literatury UNESCO wraz z innymi pozycjami wzbogacającymi literackie dziedzictwo miasta, co było dla nas bardzo dużym, wzruszającym wydarzeniem. Może się również pochwalić szeregiem osób, które tak ją pokochały, że postanowiły objąć książkę patronatem i matronatami:

• Georgina Gryboś – Literacka Kavka,
• Uniwersytet Dzieci,
• kukumag.com,
• Aktywne czytanie. Książki dla dzieci
• Książki Dla Dzieci,
• pani Kinga z Księgarni Książkoteka, która jest jednocześnie autorką pięknego wpisu na okładkę.

Książka wydana została – podobnie jak inne propozycje naszego Wydawnictwa – na papierze z certyfikatem FSC®, czyli powstającym zgodnie z zasadami odpowiedzialnej gospodarki leśnej. Wzbogacona jest o ręcznie malowane ilustracje stworzone przez autorkę, które doskonale dopełniają wyjątkową treść. Posiada duże litery ułatwiające czytanie (zwłaszcza w przypadku małych miłośników literatury), obszycie żółtą nitką oraz mapę przedstawiającą, jak wygląda Dolina, ułatwiającą odnalezienie się. Dostarczana jest w upcyklingowym woreczku, który później można wykorzystać zgodnie z własnymi preferencjami. Do zestawu dołączone są specjalne naklejki, które na pewno ucieszą każde dziecko.
Rozdziały Tututu stanowią prawdziwą gratkę zarówno dla młodszych czytelników z uwagi na prostą w odbiorze treść, ciekawe przygody, zastanawiające pytania oraz magiczne ilustracje, jak i dla starszych, którzy odnajdują w niej klimat lektur ze swojego dzieciństwa – „Ani z Zielonego Wzgórza”, „Dzieci z Bullerbyn” czy „Muminków”. O tym, że „Tututu doświadcza (nie)znanego” budzi zachwyt wśród czytelników, można się przekonać, czytając recenzje Patronek i Recenzentek:

“Długo zastanawiałam się z czego wynika ta wyjątkowość książek o Tututu. Doszłam do wniosku, że autorka dokonała w nich niemal niemożliwego. W bardzo realistycznej książce, uzyskała wręcz baśniowy klimat. Sielski nastrój bijący z opowieści, doprawiony doskonale wyczuwalną miłością i radością. Nie ma tu niesamowitych przygód, za to są codzienne sytuacje, rozmyślania i rozważania. Opowieść o dzieciństwie, o prostocie i bezpośredniości dziecięcego odbierania świata, o czerpaniu radości z małych rzeczy.”
kukumag.com

 

„Zatrzymała nas ta książka. Pozwoliła odetchnąć. W codziennej gonitwie praca-szkoła/przedszkole- zajęcia pozalekcyjne, oczarowała nas ciepłem i spokojem. Przypomniała, jak ważna w życiu jest chwila oddechu i celebracja zwyczajności.”
Bliskie Czytanie

 

“Książka inna niż wszystkie. Ciepła, pełna miłości, nostalgii. Skłania do zatrzymania się, bo ten świat pędzi za szybko i za dużo tracimy. Zaproście Tututu do swojego domu, do swoich serc i cieszcie się wyjątkową lekturą. Prawdziwa literacka uczta i ogromna lekcja wartości. Polecam z całego serca.”
Książki dla Dzieci

Przedstawione fragmenty do nie wszystko! Dla wahających się przed zakupem wciągające recenzje „Tututu doświadcza (nie)znanego” dostępne są na poniższych stronach:

1. https://www.facebook.com/BliskieCzytanie/posts/837444597034909
2. https://kukumag.com/tututu-doswiadcza-nieznanego-wyjatkowe-opowiadania-
rabat/?fbclid=IwAR2-y_PH6YwEqFGXU5N62Q8JYx9_oBY_s_KLyIhJPK989OOKkEn9W2E7veE
3. https://wnaszejbajce.pl/tutu-doswiadcza-nieznanego-wydawnictwo-
pactwa/?fbclid=IwAR1e0OOP9aqd6nXISfJ-0DFsVE9GPjtTZTe_ndjhqGwZ7OkXmRJA16_9xEQ
4. https://bajkochlonka.pl/2021/09/29/tututu-doswiadcza-nieznanego-
recenzja/?fbclid=IwAR1xvMuucukpPxM4SYnfcrrK5Oiw2dpIhLRteyexFttF-ZFqwCp_FZAGuJw
5. https://www.facebook.com/photo/?fbid=271406294985021&set=a.131234152335570
6. https://www.facebook.com/czytamy8plus/posts/527066578665799
7.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=510201803651836&id=10003986062
2101

„Tututu doświadcza (nie)znanego” Anny Świątek można nabyć, przechodząc do naszej Księgarni. Książka dostępna jest w formacie tradycyjnym, jako ebook (.mobi oraz .epub) oraz audiobook (lektor: Anna Pactwa). Można ją zamówić także w pakiecie razem z pierwszą częścią „Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” w bardzo atrakcyjnej cenie, by literaturę jeszcze piękniejszą mieć w swoim domu.

W wydanych przez nas pozycjach – „Tututu odkrywa (nie)zwyczajność” Ani Świątek oraz „Podróżnościach” Krisa Kalety – zamieszczona jest, jak zapewne zwróciliście uwagę, informacja, która brzmi tak:

„Oddajemy w Twoje ręce książkę wydrukowaną w całości na certyfikowanym papierze FSC® .  Ten produkt wytworzono z materiału pochodzącego z dobrze zarządzanych lasów posiadających certyfikat FSC i materiałów pochodzących z recyklingu”.

Na czym polega odpowiedzialna gospodarka leśna? W jaki sposób można uzyskać etykietę FSC® ? I w końcu o co chodzi z tym ekologicznym papierem? Już sprawdzamy Wam wszystkie szczegóły.

Odpowiedzialna gospodarka leśna

Forest Stewardship Council®  (FSC®), czyli Rada ds. Odpowiedzialnej Gospodarki Leśnej, to międzynarodowa organizacja non-profit, która skupia swoją działalność wokół wyznaczania standardów dla odpowiedzialnej gospodarki leśnej. Dlaczego taki podmiot powstał? Wszyscy świetnie zdajemy sobie sprawę z tego, jak wiele istotnych dla człowieka funkcji spełniają lasy. Nie tylko oczyszczają one powietrze ze szkodliwych substancji, dostarczając nam tlenu, ale odpowiadają również m.in. za łagodzenie zmian klimatycznych, zachowanie bioróżnorodności czy przeciwdziałanie lawinom, osuwiskom oraz powodziom. Zapewniają także miejsca pracy i rekreacji, a także spełniają funkcje produkcyjne (dostarczanie surowców stanowiących podstawę funkcjonowania różnorodnych branż). Jednocześnie lasy są nadmiernie eksploatowane przez człowieka i w wyniku jego działalności procentowa obecność drzew na planecie się zmniejsza, co powoduje niebezpieczeństwo niezachowania zasobów leśnych dla obecnych oraz przyszłych pokoleń. 

Z czasem świadomość faktu nadmiernego wykorzystywania terenów zielonych zaczęła się zwiększać, co doprowadziło do uznania, że należy podejmować kroki mające na celu odpowiedzialne zarządzanie posiadanymi zasobami leśnymi – w sposób uwzględniający potrzeby społeczne, ekologiczne oraz ekonomiczne, a także konieczność ochrony flory i fauny leśnej. Z jednej strony za powód powstania odpowiedzialnej gospodarki należy uznać obawy przedsiębiorców o nadmierne wyczerpywanie zasobów i związany z tym brak surowców do produkcji, z drugiej strony – domaganie się przez świadomych konsumentów proponowania im produktów, które nie powodują niszczenia środowiska, zgodnie z koncepcją zrównoważonego rozwoju (ang. sustainable development)

FSC®  odpowiada za określanie wytycznych prowadzenia odpowiedzialnej gospodarki leśnej oraz przyznaje certyfikację podmiotom zarządzającym zasobami zielonymi w odpowiedni sposób (przede wszystkim pozwalający na zachowanie potencjału regeneracyjnego). Logo FSC®  umieszczone na produktach zapewnia, że drewno  wykorzystane w procesie produkcyjnym  pochodzi z odpowiedzialnych źródeł – uwzględnia potrzeby ekonomiczne, ochrony ludności oraz naturalnego ekosystemu w dłuższej perspektywie czasowej.

Zasady i wytyczne FSC®

FSC®  opracowało zestaw zasad, które pomagają w osiąganiu postawionych celów z zakresu odpowiedzialnej gospodarki leśnej. Muszą je spełniać właściciele i zarządcy lasów, którzy chcą uzyskać certyfikację i uchodzić za podmiot zaangażowany w proces wytwarzania produktów w sposób przyjazny środowisku Odpowiedzialność obejmuje troskę o środowisko oraz społeczność (grupy interesariuszy, szczególnie ludności tubylczej) przy osiąganiu celów ekonomicznych. Opracowane zasady mają charakter uniwersalny i zostały dopasowane do różnorodnych warunków kulturowych, politycznych oraz prawnych, które mogą obowiązywać w danym państwie. Obejmują one:

• Postępowanie zgodnie z prawem krajowym oraz wiążącymi międzynarodowymi regulacjami,
• Przestrzeganie praw pracowników oraz zapewnianie właściwych warunków zatrudnienia,
• Zachowywanie praw ludności rdzennej w zakresie własności i zarządzania ziemią,
• Podejmowanie współpracy ze społecznościami lokalnymi,
• Korzystanie z zasobów leśnych w sposób pozwalający na zachowanie rentowności ekonomicznej oraz zwiększenie korzyści przyrodniczych i społecznych,
• Minimalizowanie negatywnych skutków wpływu na środowisko,
• Postępowanie zgodnie z opracowanym planem gospodarowania (proporcjonalnym do skali, intensywności i ryzyka prowadzonych działań gospodarczych),
• Monitorowanie oraz kontrolowanie przeprowadzanych działań,
• Wspieranie szczególnych wartości ochronnych,
• Postępowanie zgodnie z polityką i celami FSC® .

Etykieta FSC®

Produkty posiadające logo FSC® są identyfikowane jako powstałe z dobrze zarządzanych lasów i w sposób przyjazny środowisku, zmniejszający ślad węglowy i nienaruszający bogactw biologicznych oraz struktury lasów. Oznaczenie można znaleźć m.in. na podłogach, deskach, meblach, przyborach kuchennych, papierze i innych wykonanych z drewna elementach. Kupując produkty z tym logiem, możesz mieć poczucie, że dokładasz swoją cegiełkę do zachowania lasów na lata – dla obecnych i przyszłych pokoleń. Etykieta FSC®  umieszczona na naszych książkach oznacza, że drzewa wykorzystane do produkcji papieru pochodzą z legalnych źródeł i zostały pozyskane w sposób odpowiedzialny (z recyklingu lub drewna kontrolowanego).

Jako Wydawnictwo Pactwa chcemy mieć swój udział w zachowywaniu lasów dla przyszłych pokoleń, dlatego zapewniamy, że wszystkie nasze kolejne pozycje literackie zostaną wytworzone w taki sam sposób jak historia Tututu autorstwa Ani Świątek oraz opowieść o podróżach Krisa Kalety. Cieszymy się, że dokładacie swoją cegiełkę w tym zakresie, decydując się na nasze książki.

Do poczytania!

Asia Kaleta

Studiowałam filologię polską, ale dosyć szybko zdałam sobie sprawę, że szkoła nie do końca jest miejscem dla mnie i że nie chcę uczyć. Dużo lepiej odnajdywałam się w działaniach liderskich, społecznych, w pracy projektowej i budowaniu efektywnych i wspierających się zespołów i tym zajmuję się na co dzień, by każdego dnia odkrywać i zgłębiać tajniki pracy z drugim człowiekiem. I, choć to może wydawać się odległe, właśnie to moje rysowanie często jest tym, co ułatwia mi te działania, porządkuje myśli, pozwala się zatrzymać, wyciszyć, czasem zupełnie wyłączyć, by wrócić z nową energią i motywacją do działania.

Malować i rysować „na poważnie” zaczęłam w szkole podstawowej, bo tam na moje zainteresowania i umiejętności zwróciła uwagę pani do plastyki, na której talent, zachowanie, sposób ubierania się i dobierania barw zwracałam szczególną uwagę i się nią zachwycałam. To ona pierwsza powiedziała, że w sposób bardzo subtelny i delikatny potrafię cieniować i zaznaczać niemal niezauważalnie przejścia kolorystyczne. Wtedy jeszcze nie do końca wiedziałam, że kiedyś będzie to dla mnie jednym z ważniejszych środków wyrazu.

W tej samej podstawówce któregoś dnia miał byś zorganizowany festyn z licytacją  wybranych rysunków autorstwa uczniów. Postanowiłam, że i ja spróbuję swoich sił i zaproponuję jeden ze swoich obrazów. Na dzień przed festynem w gablotach zawisły prace czekające na licytację, ale wśród nich nie było mojej. Jest duże prawdopodobieństwo, że mogłam wtedy być najsmutniejszym dzieckiem w szkole, z zawiedzionymi nadziejami i niezrozumieniem, dlaczego stało się tak a nie inaczej i nikt nie zauważył tego, co wydawało mi się przynajmniej ładne. Smutek nie trwał na szczęście długo, gdyż ta sama pani od plastyki, gdy tylko zobaczyła moją pochmurną minę zaraz podeszła i powiedziała, że mojej pracy tam nie ma, bo gdy pani od wuefu ją zobaczyła, to od razu ją kupiła i zabrała do swojego domu. Wtedy niesamowicie urosłam i pierwszy raz uwierzyłam, że to, co rysuję, może się nie tylko podobać, ale być też ważne i wyjątkowe dla innych. Do dziś wracam do tego wspomnienia i każdy kolejny obraz, który ktoś zdecyduje się ode mnie kupić i umieścić w swojej prywatnej przestrzeni, to powód do dumy, wdzięczności i oznaka tego, że to, co tworzę z pomocą ukochanych suchych pasteli (bo to najbliższa mi technika, najlepiej pozwalająca oddać to jak widzę świat i jego odcienie) nie tylko pozwala mi lepiej wyrażać samą siebie, ale też sprawia, że inni odnajdują tam cząstkę siebie.

Kolejnym ważnym dla mnie zdarzeniem na mojej artystycznej drodze była wystawa moich rysunków zatytułowana „Fuzja światów”. O wystawie marzyłam od dawna, ale początkowo wyobrażałam sobie, że do jej realizacji dojdzie dopiero na emeryturze, gdy narysuję już wystarczająco dużo, różnorodnie i dobrze i gdy jako sędziwa staruszka będę mogła się temu przyjrzeć z dystansem i gdy łatwiej mi będzie się tak „odsłonić” przed światem. Jednak pewnego dnia pomyślałam, że nie ma na co czekać, że kiedy jak nie teraz i okazało się, że jeśli są chęci i odwaga do spełniania marzeń, to można po nie sięgnąć.

Dziś takim kolejnym sięgnięciem po coś, co kiedyś wydawało się odległe, jest zilustrowanie „Podróżności”. Duże wyzwanie, jeszcze większa przygoda, duma, że mogę, że mam wokół ludzi, którzy uwierzyli, że to właśnie moje ilustracje będą się dobrze komponowały z treścią książki Krisa Kalety i wreszcie to, jak są one odbierane już od pierwszych chwil i że mogę swoją pracą przyczynić się do powstawania literatury jeszcze piękniejszej.

Jeśli chcesz zobaczyć więcej moich rysunków zapraszam Cię do odwiedzenia mojego profilu na Instagramie https://www.instagram.com/Anna2304nna/ .

Życzę Ci dużo radości z sięgania po „Podróżności”!

Do poczytania!

Ania Torczyńska

Krótko i na temat czyli 10 powodów dlaczego założyłam Wydawnictwo:

1. Pomysł na założenie Wydawnictwa zrodził się… dawno. Realnych kształtów zaczął nabierać około 4 lat temu. Bardziej w głowie, projektach i strategiach… A jeśli możesz sobie coś wyobrazić to właściwie możesz to zrobić, prawda? Dlaczego Wydawnictwo? Bo książki są dla mnie ważne ?  Czytam dla przyjemności, refleksji, wiedzy i zachwytu… i takie książki chcę tworzyć: zachwycające.

2. Wydawnictwo to taki biznes który łączy. Wokół książek tworzą się społeczności ludzi ciekawych i twórczych. A dla mnie twórcza współpraca to frajda. A twórcza współpraca nad książką to Wielka Frajda. Lubicie książkowe społeczności? Gdzie bywacie, kogo/co polecacie?

3. Chcę by Wasze półki i regały były pełne książek pięknych pod względem formy, treści i ilustracji. Takich, które można nie tylko czytać ale i doświadczać na wiele sposobów-poznawać wieloma zmysłami. Książki są ważne. I ja wierzę, że jest dużo osób, które myślą podobnie jak ja. Osób, które czytają, bo … lubią. A Ty? Co najbardziej lubisz w czytaniu?

4. Kluczowe jest dla mnie działanie w zgodzie ze sobą, swoim rytmem. Tworzenie wydawnictwa łączy w sobie wartości i cele, które są dla mnie ważne (także w codziennym życiu). I nie, to wcale nie oznacza, że praca jest szybka, łatwa i trudne problemy rozwiązują się same. Wręcz przeciwnie… bo jeśli chcesz zrobić coś BARDZO DOBRZE to…. jest to długi proces. I niełatwy. Ale warto! ❤️

5. Może od tego powinnam zacząć…?
Bo wiecie, ja po prostu lubię książki. Bardzo. I uważam, że czytanie jest ważne. Rozwija i otwiera na świat. I wcale nie twierdzę, że brakuje dobrych książek 😉 chcę, żeby było ich jeszcze więcej!

6. To nie jest tak, że wszystko przychodzi o razu. Budowanie swojego biznesu to z jednej strony twórcza przygoda i radość. Ale też wiele pytań bez odpowiedzi, lęku i obaw. Warto działać tak jak podpowiada nam intuicja, tak żeby wykorzystywać swoje mocne strony. Założyłam Wydawnictwo, bo chciałam je mieć… mimo wielu obaw!

7. Obiecałam sobie, że w swojej własnej firmie nie będę się … śpieszyć. Serio 😉 I wcale nie chodzi mi o to, żeby pracować mało albo nie trzymać terminów. Nie, nie! Chcę działać dokładnie, mieć przestrzeń na poszukiwanie rozwiązać i podejmowanie decyzji. Chcę czuć, że to co robię – robię najlepiej jak potrafię. I nawet wtedy gdy sprawy toczą się szybko (tak jak teraz!) – chcę czuć, że to mój rytm.

8. Jestem psychologiem, trenerką, nauczycielką – w mojej pracy kluczowe jest stwarzanie takich sytuacji, w których ludzie mogą się sami uczyć – sytuacji edukacyjnych. I myślę, że jednym z takich momentów kiedy otwieramy się na to co nowe (czyli uczymy się) jest … czytanie. Kiedy doświadczamy literatury, zdobywamy nową wiedzę (o świecie, ludziach i o … sobie). I dlatego wydawnictwo tak bardzo pasuje – bo to miejsce gdzie można tworzyć sytuacje edukacyjne … ciągle!

9. Jest coś takiego w ludziach, co każe nam myśleć o książkach jako czymś niezwykle wyjątkowym, godnym tylko tych najlepszych, związanym z określonym statusem… a to wcale nie jest tak, że ludzie dzielą się na tych co czytają i dzięki temu są lepsi i na tych, którzy o zgrozo, nie czytają. To wcale nie jest tak, że przeczytanie 52 w rok książek czyni z nas lepszych ludzi. Prawda? Czytajmy dla przyjemności, refleksji, wiedzy i zachwytu. Czytajmy bo lubimy i jesteśmy wciąż ciekawi. I siebie i świata. Niech czytanie będzie takie zwykłe i codziennie, ot tak – czytam, bo lubię.

10. Założyłam wydawnictwo, bo chcę być wydawcą ?  chcę tworzyć piękne książki. Proste!

Do poczytania!

Anna Pactwa

I dziś jestem tutaj, i zostałem poproszony o kilka słów, poważnych, bardzo konkretnie mówiących o tym, jak toczyło się moje życie w tych dwudziestu latach chaosu. Cóż, mogę zacząć od tego, że udało mi się pouczyć w ciekawych miejscach: w Krakowie, Porto, Leicester czy w Londynie. Później przez kilka lat zajmowałem się szeroko pojętą działalnością internetową. Najpierw tworzyłem reklamy i pomagałem w ich eksponowaniu, później dowiedziałem się interesujących rzeczy o samej idei przedsiębiorczości cyfrowej i pomagałem wielu ludziom z całego świata w ich codziennych aktywnościach on-line. Pracowałem z ludźmi ze Stanów i Kanady, z Europy, Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. Miałem przyjemność doradzać firmom i organizacjom pozarządowym w Europie i Stanach Zjednoczonych, tworzyć projekty z ludźmi z całego świata, a nawet pomagać w rozwoju sieci hosteli w Ameryce Środkowej. W międzyczasie uwijałem się, żeby zyskać dodatkowe środki na podróże i spokojne życie – wiedzione po swojemu i niekoniecznie przy biurku w poniedziałek z samego rana. Te dodatkowe zajęcia dobierałem przypadkowo: prowadziłem wolontariuszy przez kraje łacińskie, byłem barmanem i na plażach w Kostaryce czy Kolumbii, i w klubie komediowym w Chicago. Rąbałem drewno i czyściłem muszle, które później trafiały do USA i stawały się talizmanami ludów natywnych. Byłem przez moment trimmerem marihuany i przeprowadzaczem (tak, udało mi się przeprowadzić kogoś z pianinem). Żyję życie, które wymarzyłem sobie jako dziecko: fascynujące, codziennie przyjemne, tak bardzo jak to możliwe dostosowane do moich potrzeb. Żyję wbrew temu, o czym jest świat, bo mam wrażenie, że tę opowieść dobrać sobie możemy sami – tak jak każdą inną pozycję z półki w bibliotece – choć wymaga to od nas poświęcenia. Jestem zafascynowany życiem, może wręcz niezdrowo. Czuję każdą minutę i każdą godzinę. Staram się je nazywać, dotykać, myśleć o nich czule, bo to moja godzina i moja minuta: każda kolejna jest do kolekcji, która odkłada się na mojej skórze i pod oczami, i na powiekach.

A „Podróżności”? To opowieść, która toczyła się wokół mnie – zresztą, nadal się toczy, w książce jest tylko jej wycinek. Ja jedynie stoję niedaleko i obserwuję. Widzę i słucham tych ludzi, których historie są równie ciekawe jak historia trawy i rozumienie mowy. Jak słuchanie dźwięków. Czasami wplatam w to swoje trzy grosze, bo lubię mówić i myśleć. Wierzę, że po to mamy głowę na karku, żeby odczuwać przyjemność z jej używania, z jej codziennego zagwozdkowania jakimiś nowymi problemami, myślami: codziennością ubieraną doświadczeniem. I liczę, że Tobie też się to spodoba, jeśli cenisz sobie odkrywanie piękna tam, gdzie – wydawałoby się – go nie ma.

Dziękuję, że czytasz! Kris Kaleta